Miss Saigon

Praca, jak upal - doskwiera w nadmiarze, ale kiedy nadchodza chlody, zaczynamy ja doceniac - ba, nawet w samobojczym odruchu - idealizowac.

Po niemal roku niezbyt slodkiego bezrobocia - ktorego efekty, jak Bozia da, za czas jakis, ujrza swiatlo dzienne na rynku wydawniczym - nadszedl czas wielkiej proby. Oto, z dnia na dzien, na skutek blyskawicznej akcji rekrutacyjnej, pospiesznej wizycie w Bangkoku, wrocilam do rzeczywistosci, zwanej kieratem.

Praca dobrze robi na dyscypline wewnetrzna - nie mozna sie co dzien bawic do rana, trzeba dokonac szybkiej selekcji priorytetow z rana: kawa, czy przeglad zablokowanych w pracy portali, zarzucic hippisowska kiecke na rzecz przyzwoitego wdzianka, zapomniec o luksusie porannej lektury i poznego wyjazdu z domu, w celu unikniecia szalenstwa korkowego.... Poza tym, powrot do pracy pozwala na uswiadomienie sobie, ze .... nie jest ona w zyciu niezbedna, w co dotychczas naiwnie i zupelnie niepotrzebnie wierzylam.

Najbardziej jednak boli powrot do lekko wypartego znieczulenia na norme. Pierwszego dnia mialam ochote dezynfekowac rece po wejsciu do biura, po trzech dniach juz tylko po skorzystaniu z toalety, po tygodniu uznalam, ze biuro jest calkiem czyste i porzadne. To nic, ze sama musze szorowac czyste wg sprzataczki biurko, to nic, ze figuruje na liscie spoznialskich, podczas, gdy 80% personelu zaczyna dzien od polgodzinnej przerwy na sniadanie (ale melduja sie w biurze 5 minut przede mna i wychodza zgodnie z wybiciem godziny zero), to nic, ze firma w mysl zasady o szewcu, niedomaga w tym, co stanowi jej renome, to nic, ze z w ciagu tygodnia przeistoczylam sie w potwora egzekujacego rezultaty pracy, to nic, ze w sejfie brakuje kasy - duuuuuzo, bardzo duzo kasy - sa przeciez zalety powrotu do zycia kobiety pracujacej. Niestety wszystkie sie ulotnily chwilowo z mojej zajetej mozgownicy, poza jednym: praca pozwala oplacic wakacje. W oczekiwaniu na pierwsza pensje, rezerwuje zatem powtorke z nurkowej podrozy po Similan Islands, juz niedlugo, juz na nowy Chinski Rok.

Nadchodzi czas Tygrysa, moj czas - drzyjcie, moi drodzy!